WhatsApp: 06-17124348 Info@irisjager.nl

‘We do not heal the past by dwelling there; we heal the past by living fully in the present’ – Marianne Williamson

Lieve lezer(es),

‘Delen is helen’ zegt men wel…
Graag neem ik je mee in een stukje van mijn verhaal.
Om je te inspireren, misschien te motiveren EN om je de gelegenheid te geven mij en mijn achtergrond als coach beter te leren kennen!

 Het begin

De eerste paar jaar van mijn leven heb ik veel tijd in het ziekenhuis doorgebracht en heb ik meerdere ingrijpende operaties gehad. Dit omdat ik geboren ben met een schisis (in mijn geval een open gehemelte).

In het ziekenhuis had ik met veel verschillende mensen te maken en merkte dat er een vaak een verschil was tussen wat mensen uitspraken en wat ze uitstraalden. Ik had vlug door waar de behoefte van andere mensen lag en leerde me daardoor al vroeg aan te passen.  Zelfs nu ik volwassen ben staan me de emoties van mijn ouders, de verpleging en artsen nog helder bij.
Ik hield me toen vaak ‘groot’ omdat ik voelde dat dat prettiger was voor anderen, ookal voelde ik me vaak onveilig.
Ergens wel grappig dat ik me “groot” hield, want als je mijn tengere lichaamsbouw ziet is daar echt niets groot aan.

Innerlijk conflict

Als kind kwam ik vaak in een (wat ik nu kan benoemen als) innerlijk conflict door dat aanpassen en zei ik vaak ‘ja’ op zaken waar ik eigenlijk ‘nee’voelde. Denk bijvoorbeeld aan meegaan naar iets wat ik niet durfde, niet vragen wat er gaat gebeuren of waarom want dat vindt men vervelend om uit te leggen.
Door dit conflict was ik als kind vaak heel boos en enorm tegendraads.
Als je ouder bent van een hooggevoelig en temperamentvol/strong-willed kind (wat voor termen ze allemaal hebben;) zul je dat gedrag waarschijnlijk herkennen.
Nu ik volwassen ben weet ik dat dat was om toch iets van grip op de situatie te voelen en me niet zomaar over te leveren aan machteloosheid. Ik probeerde zoveel mogelijk voorspelbaarheid voor mezelf te creëren in de onvoorspelbare wereld.

Toen eenmaal alle operaties en revalidatie achter de rug waren, begon het normale gezinsleven thuis met mijn ouders en jongere zusje.
Wat een aantal jaar later veel impact op mij heeft gehad is de scheiding van mijn ouders en de daaropvolgende verhuizing. Ik was toen een jaar of 7 en we trokken in bij mijn moeder haar nieuwe vriend en zijn zoon. Een nieuwe stad, nieuwe school, nieuw huis en een nieuw leven.

Veranderingen (zeker onverwachte) voelden onveilig aan omdat ik de gevolgen niet kon overzien. Om toch enige voorspelbaarheid en zekerheid voor mezelf te creëren stelde ik als kind veel vragen, waar ik voor mijn gevoel eigenlijk nooit voldoende antwoord op kreeg en doordat het veel weerstand in mijn omgeving opriep, leerde ik gaandeweg het vragen stellen steeds meer af.
Ik probeerde maar ‘gewoon’ zoveel mogelijk mee te gaan met wat er verwacht werd. Achteraf weet ik dat dit 1 van den redenen is dat ik het aanvoelen (en aangeven) van mijn eigen grenzen op den duur gewoon ‘vergat’.

In 10 minuten veranderde mijn (beeld van de) toekomst…

Op oudejaarsavond 1994, vlak voor twaalf uur vertelde mijn moeder dat m’n zusje en ik de komende tijd wat vaker naar onze vader zouden gaan omdat zij niet “zoveel meer voor ons kon zorgen”. Ze bleek ernstig ziek te zijn; uitgezaaide longkanker.
En zo veranderde een gesprek van amper 10 minuten onze toekomst.

Na schooltijd naar het ziekenhuis en vaak ook nog na het avondeten werd ons nieuwe normaal…
Bizar dat je als mens zelfs aan de meest pijnlijke en onzekere situaties op de een of andere manier kunt wennen! Hoezo goed kunnen aanpassen?

Mijn moeder werd zwakker en met haar haar verloor ze ook haar ‘sparkle’.

Op een zaterdag in februari waren we ’s middags op het bezoekuur maar mijn moeder was ontzettend moe en we zijn dan ook bijna niet bij haar geweest.
Toen het bezoekuur afgelopen was gingen we nog even gedag zeggen ...’tot vanavond mama (ik hoor het mezelf nog zeggen) en we vertrokken.

Tijdens het avondeten werd mijn vader gebeld dat we beter die avond niet op bezoek konden komen omdat mijn moeder te weinig energie had.
Ik was bezorgd want had gezegd dat we haar die avond weer zouden zien maar mijn vader kon ons geruststellen door te zeggen dat dat besproken was met m’n moeder en we haar dan de volgende ochtend weer zouden zien.

momandme

Die nacht droomde ik over mijn moeder in wit-roze licht terwijl ze zonder woorden zei dat het ‘goed was’ en naar me zwaaide.
Na een onrustige nacht lagen ik en mijn zusje ’s ochtends nog in bed toen de deurbel ging.
Ik voelde direct dat het mis was en durfde niet naar beneden en kroop onder m’n dekbed. Na een minuut of 10 (wat voelde als uren trouwens) hoorde ik de voordeur weer dichtgaan en mijn vader de trap opkomen. Hij haalde mijn zusje op uit haar slaapkamer en samen kwamen ze mijn kamer binnen.
Gespannen zaten we met z’n drieën op mijn bed toen mijn vader vertelde dat onze moeder die nacht was overleden. 

 Een verwarrende periode van onzekerheid, verdriet en pijn volgde en eigenlijk heeft mijn hele pubertijd in het teken gestaan van zoeken. Zoeken naar wie ik was en wat mijn plek in de wereld was.

Nadat ik mijn secretariële studie had afgerond in 2002 viel ik in een soort gat. Ik had nog steeds geen idee wat ik wilde maar wist wel dat ik iets moest doen! Ik ben toen (mede) wegens gebrek aan werkgelegenheid in Friesland vertrokken naar de randstad en zou daar tijdelijk bij een bevriend liefdevol gezin intrekken.

Uiteindelijk is dat ‘tijdelijk’ 5 jaar geworden en had ik een goede baan gevonden als secretaresse bij een overheidsinstantie in Den Haag. Hard werken en zoveel mogelijk onzichtbaar en onmisbaar…’achter de schermen’.

Trillende handen bij het brengen van een kopje koffie aan een klant!

 

Ik merkte steeds vaker dat ik gespannen was. Ik kon altijd heel snel overzien wat er op bepaalde gebieden nodig was, maar voor mij voelde het alsof ik altijd harder moest werken (rennen!) dan anderen. Ik vond het vaak te druk, er werd teveel gepraat (en te weinig echt gezegd). Ik kon bijvoorbeeld ’s nachts echt liggen piekeren over de mogelijkheid dat mij iets gevraagd zou worden tijdens een werkoverleg!

Door die spanningen verkrampte ik steeds meer wat zich voornamelijk uitte in vuurrode wangen en trillende handen bij het brengen van een kopje koffie aan een klant. Omdat ik naast alle spanningen last van paniekaanvallen kreeg, ontwikkelde ik het idee dat ik een (sociale) angststoornis/fobie had, hoewel dat diep van binnen nooit echt helemaal passend voelde omdat ik juist van contact met mensen hou!

 Toen ik in 2006 al mijn bezittingen verloor bij een woningbrand, waar gelukkig (!) alleen materiaal verloren is gegaan ging er een knop om… ik was het zat! ‘Weer mijn plek kwijt’!
Ik zat ‘vast’ in een relatie zonder groei en alle externe omstandigheden zorgden voor een constant gevoel van een soort mentale storm. Ik voelde me vastgelopen en overweldigd en dacht vaak ‘waarom gebeuren deze dingen mij steeds’?!

Dit was precies wat nodig was

Tijdens een weekendje thuis in Friesland om bij te komen, scheurde ik mijn enkelband en kon daardoor niet terug naar de randstad voor mijn werk. In die week moest mijn vader toevallig voor de uitslag van bloedonderzoek naar het ziekenhuis komen en tot onze grote schrik bleek hij mondkanker te hebben! Gelukkig werd er direct actie ondernomen en een afspraak gemaakt voor een operatie.

Achteraf gezien was het ergens maar goed dat ik mijn enkelband had geblesseerd want nu had ik ineens alle ruimte om me met mijn vader zijn herstel en met mijn zusje bezig te houden!

Door deze situatie (wake-up call!) had ik ineens een hele andere focus wat me veel inzicht opleverde.
Ik was helemaal niet waar en wie ik wilde zijn en realiseerde me dat ik mezelf in deze situatie vast hield doordat ik me steeds onbewust richtte op wat ik niet wilde! Daar ging ook al mijn energie naartoe (ik wil deze relatie niet, ik wil me niet zo voelen, ik wil niet hier wonen etc.) .

Vrij kort daarna besloot ik mijn toenmalige relatie te verbreken en ging ik me meer focussen op wat ik wel wilde. Ik ben eens goed naar mijn onderliggende overtuigingen (‘verandering is bedreigend’ of ‘ik ben niet genoeg’, ‘ik kan dit niet’) gaan kijken, wat me enorm veel zelfkennis en inzicht heeft opgeleverd.

 Mijn vader zijn herstel verliep voorspoedig en in die periode ontmoette ik de man waarmee ik een aantal jaar later ben getrouwd. Ik nam ontslag, verhuisde terug naar Friesland om te gaan samenwonen en in 2011 werd ons eerste kind geboren. Een gevoelig en pittig mannetje die in bijna ieder opzicht ontzettend op mij lijkt trouwens!

En weer ging het mis. Ik had structureel te weinig ruimte en rust voor mezelf waardoor ik me (wederom) vastgelopen voelde.

 In datzelfde jaar wees een vriendin me op het boek ‘hoogsensitieve personen in de liefde – hoe ga je om met relaties als de wereld je overweldigt’ van Elaine Aron.

Wauw, wat een herkenning… ik had het ene ‘Oprah Winfrey AHA-moment’ na het andere en heb het boek echt verslonden! Ineens begreep ik allerlei worstelingen en gevoelens uit mijn jeugd EN huidige situatie. Dit was waarom ik me altijd op een bepaalde manier anders heb gevoeld. Er was niks mis met mij! Ik ben gewoon (introvert) hoogsensitief!

Eigen koers!

change

Dit was voor mij een keerpunt. Vanaf toen ben ik dingen anders gaan aanpakken. Ik besloot mijn leven echt te gaan inrichten op mijn gevoeligheid door oa. te stoppen mezelf te vergelijken met mensen die niet hoogsensitief zijn (zij doen dit… dan zou ik dat toch ook moeten kunnen etc.) en m’n eigen koers te bepalen. Ik wilde de omstandigheden in mijn leven niet meer de overhand laten nemen maar zelf mijn pad kiezen.

 Ik ben me in eerste instantie nog meer gaan verdiepen in mijn eigen sensitiviteit door veel boeken en artikelen te lezen. Later ben ik diverse cursussen en trainingen gaan volgen (wat ik eigenlijk altijd gedaan heb en blijf doen om mezelf te ontwikkelen, ik hou d’r van!), en blogs gaan schrijven.

Begin 2016 begon de gezondheid van mijn vader helaas  (weer) af te nemen.
Na diverse onderzoeken bleek hij een zeldzame mantelcel-lymfoom (non-hodgkin) te hebben. In eerste instantie leek het heel goed te gaan, hij had weinig last van de chemotherapie maar uiteindelijk bleek de behandeling niet aan te slaan en werd hij in oktober met ernstige pijnklachten opgenomen in het ziekenhuis.

Hier is hij uiteindelijk niet meer vandaan gekomen.
Na een onzekere en zeer intensieve periode is mijn lieve vader eind november 2016 overleden. Mijn zusje en ik aan zijn zijde, zoals we al die jaren stonden. Ik heb nog nooit zo’n intens proces zo bewust doorgemaakt!

Ondanks alles wat bij een rouwproces hoort, kan ik nu wel volledig op mezelf vertrouwen. Omdat ik weet dat alles wat ik heb doorleeft, heeft bijgedragen aan het stevige fundament wat ik in mezelf heb gelegd. Dit is waarom ik mijn vader in liefde kon laten gaan, wetende dat de liefde en de verbinding voor altijd blijft.

 Het huis waar we zijn opgegroeid moest leeg. Ook dit was (en is) een heel proces wat ik eind december heb beschreven in een Facebook post en ook hier graag een plekje wil geven:

thuis

T)huis

“In gedachten weet ik dat je maar een huis bent…
gewoon een huis aan een straat gebouwd van stenen.

In ons hart ben je zoveel meer dan dat.

Binnen jouw muren zetten Els en ik onze eerste stapjes,
vierden we jaar na jaar onze verjaardagen, sinterklaas, kerstdagen en oud&nieuw. 

Je was het eerste adres wat we uit ons hoofd leerden.

We hielden onze kinderfeestjes in je tuin, leerden fietsen in je straat en verzorgden in de lente jonge kraaitjes in je schuur.

Op jouw zolder maakte papa de prachtigste aardewerken en speelden we jaar na jaar urenlang…

Binnen jouw muren hadden we als kind logeerpartijtjes, lachten we tot we buikpijn hadden, maakten we soms flink ruzie die we weer goedmaakten door lieve briefjes onder de slaapkamerdeuren te schuiven.

Binnen jouw muren hebben we intens verdriet gevoeld en gehuild tot onze tranen op waren. 
Binnen jouw muren droomden we ook over de toekomst…
Waar we ons ook bevonden, naar jou keerden we altijd terug.. ons (t)huis.

Nu papa er niet meer is moeten we binnenkort ook afscheid van jou nemen… en ook een stukje van onze kindertijd.
We pakken nu stap voor stap alle spullen in.. we ruimen alles op en halen je langzaam leeg.
We hebben voor de laatste keer een afzichtelijke kerstboom neergezet en in het nieuwe jaar zullen we voor de allerlaatste keer je deuren op slot draaien…

Binnenkort krijg je andere bewoners… zul je ook goed op hen passen?

Lief (t)huis, jij bent niet gewoon een huis aan een straat gebouwd van stenen… jij bent gebouwd van liefde en herinneringen die we voor altijd met ons mee zullen nemen.

Dank je wel dat je er altijd was’.
– Iris Jager, december 2016.

 

Ik deel dit stukje van mijn verhaal om je te laten weten dat wat er ook in je leven gebeurd…welke situaties je ook meemaakt, onder welke omstandigheden dan ook.. je hebt ALTIJD de keuze om opnieuw te kiezen!
Je kunt kiezen hoe je ergens naar kijkt, hoe je met situaties omgaat en wat situaties met je doen.

Ik weet op welke manieren je jezelf kunt verstoppen en ook waarom…
Ik weet ook wat het je kost om niet jezelf te (kunnen of durven) zijn en hoeveel energie het vraagt om jezelf steeds aan te passen…en ik vertel je nu dat dat niet nodig is!

Je kunt je leven vormgeven en inrichten zoals jij dat wilt. Jij kunt je eigen koers bepalen en dat hoef je niet alleen te doen.

 

Mijn wens voor jou

is dat je uit de ‘ruis’ en in je rust komt… en dat je het voelen wat jij van nature zo goed kunt, gaat inzetten om je te herinneren wie JIJ bent en wat JIJ wilt.

Ik help je hier graag bij!  

Klik op onderstaande knop voor meer info