WhatsApp: 06-17124348 Info@irisjager.nl

Deze oude videoband (jaja!) vond ik vandaag op zolder.

‘Ergens op de zeebodem, dieper dan de grenzen van je fantasie, wacht een fantastisch avontuur’.
‘Diep in de zee, diep in de zeeee’.

Kun jij het je nog herinneren? Begin jaren ‘90 kwam de inmiddels Disney klassieker: ‘De kleine zeemeermin’ uit.

Ik was toen 5 jaar oud en werd, samen met miljoenen andere meisjes, direct betoverd door de prachtige onderwaterwereld waarin dit verhaal zich grotendeels afspeelde.
Ariël was schitterend! Een jonge eigenzinnige zeemeermin met prachtig lang rood haar en een fabelachtig mooie stem. We genoten van de bijzondere vriendschap die ze had met haar lieve vissenvriendje ‘Botje’ en de reggea-zingende (wtf?) krab ‘Sebastiaan’.

Urenlang speelde ik met mijn zusje en vriendinnetjes, letterlijk scènes uit de film na.
Met een riem bonden we een deken rond ons middel die we bij onze voeten met een veter bijeen bonden: zo hadden we een echte zeemeerminnen staart!

Ik kan me nog goed herinneren dat geen van ons ooit de gemene heks wilde spelen!

Ken je die nog? De gemene zeeheks Ursula? Voer voor menig kinder nachtmerrie!
Een glibberig octopusachtig zeewezen die zich voedde met ‘kommer en kwel’, oftewel; het leed en problemen van anderen.

Kort samengevat is het verhaal dat Ariël verliefd wordt op de knappe (mensen)prins Erik, die ze uit de zee redt. Maar samenzijn gaat niet want, zoals algemeen bekend, zeemeerminnen kunnen niet op het land leven en de prins natuurlijk niet in de zee! Onmogelijk zou je denken… Ware het niet dat de gemene zeeheks en bovendien machtige tovenares Ursula theatraal ten tonele verschijnt op het momént dat Ariël op haar kwetsbaarst is! (narcisten hebben daar kennelijk een radar voor).

Ariël besluit om met Ursula in zee te gaan (slechte woordgrap) door een duivelse overeenkomst aan te gaan.
Ze leverde haar prachtige, unieke stem in… en kreeg in ruil daarvoor mensenbenen terug.

Wow…dit bracht me even terug naar die momenten waarin ik zelf mijn stem niet gebruikte en me stil hield terwijl ik van binnen zoveel te zeggen had. Er waren zoveel momenten waarop ik van binnen ‘schreeuwde’ om gehoord te worden maar het er niet uit kwam.

Talloze keren had ik me aangepast, ten koste van mezelf…
Zo vaak had ik mijn stem ingeruild om een conflict te voorkomen of te vermijden, om de harmonie te herstellen, uit aanpassingsgedrag of uit angst voor afwijzing.

Herken je het? Dat je je stem te vaak en teveel ‘inlevert’ en je jouw grenzen, behoeften en wensen niet goed meer kunt voelen?

Hoe zou het voor jou zijn als je die stem van binnen weer kunt horen? Hoe zou het voor jou voelen om weer genoeg ruimte in je hoofd en hart te hebben om te kunnen luisteren naar die stem?

Een fijne, veilige stap om ruimte en rust te creëren is schrijven en daar help ik je heel graag bij.
Op jouw manier, op je eigen tempo en vanaf de plek die je zelf kiest.
Pure, oordeelloze aandacht… voor jou.